Wczytuję

Carmelita

Hanna Gordziałkowska-Weynerowska

Muzeum Polskie w Rapperswilu

Muzeum Polskie w Rapperswilu

Obraz przedstawia portret kobiety w ujęciu do pasa. Kobieta spogląda ciemnymi oczami w stronę widza, na jej ustach błąka się nieśmiały uśmiech. W rękach trzyma robótkę na drutach. Twarz oraz dłonie kobiety ukazane są realistycznie. Są plastyczne, trójwymiarowe, starannie wycieniowane. Pozostała część postaci jest płaska. Suknia, w którą jest ubrana kobieta jest płaską brązową plamą, a jej zielone rękawy wypełnione są dekoracyjnym ornamentem. W tle za postacią ukazany jest w zielonych kolorach prosty pagórkowaty pejzaż z kilkoma pojedynczymi drzewami.
Obraz ten swą kompozycją wyraźnie nawiązuje do portretów renesansowych. Jednak autorka dzieła wyraźnie bawi się w nim formą mieszając realizm z abstrakcją. Twarz oraz dłoń postaci pomimo modelunku, pokrywa sieć drobnych, pointylistycznych białych plamek, widocznych dopiero z bliska, charakterystycznych dla tego typu portretów autorki.
Paleta kolorystyczna obrazu jest wąska i wyraźnie dopasowana. Dominują zielenie i ugry, do których jedyne dodatki stanowią brązy, szarości i niewielka ilość fioletu.
Podpis autorki znajduje się w prawym dolnym rogu obrazu.

Pokaż mniejWięcej informacji

Informacje

  • Tytuł: Carmelita
  • Twórca: Hanna “Kali” Weynerowska (1918-1998)
  • Wymiary fizyczne: 51 x 81 cm
  • Pochodzenie: W zbiorach Muzeum Polskiego w Rapperswilu od 2014 roku (dar, zapis testamentowy Hanny „Kali” Weynerowskiej).
  • Typ: Malarstwo
  • Technika: Olej na desce
  • O autorze: Hanna “Kali” Weynerowska, (1918 Warszawa - 1998 San Francisco), Jedna z najbardziej znaczących polskich malarek, znana ze swych stylizowanych portretów. Przyszła na świat 18 grudnia 1918 roku w Warszawie jako córka Anieli z Czarnowskich i Bronisława Gordziałkowskich. Studiowała na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Jej edukację przerwała II Wojna Światowa, w czasie której dołączyła do Armii Krajowej i walczyła pod pseudonimem Kali. Ranna w Powstaniu Warszawskim trafiła do obozu przejściowego dla mieszkańców zniszczonej Warszawy skąd została wywieziona w głąb nazistowskich Niemiec. Po wojnie żyła w Belgii, gdzie kontynuowała naukę na Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Brukseli. Wyszła za mąż za Henryka Weynerowskiego. Kolejnych pięć lat podróżowała po Europie malując w Szwajcarii, Szwecji, Luxemburgu, Anglii i Francji. W 1950 roku wyjechała do Kanady, a w 1953 roku przeprowadziła się do San Francisco, gdzie spędziła resztę życia. Malarka czuła się pewnie w różnych stylach. Obok nielicznych martwych natur, malowała przede wszystkim portrety i krajobrazy, często też łącząc jedno z drugim na wzór malarzy renesansu.

Polecane

Przetłumacz z Google
Strona główna
Przeglądaj
W pobliżu
Profil