Bitwa pod Seneffe – starcie zbrojne, które miało miejsce 11 sierpnia 1674 r. w trakcie wojny koalicji hiszpańsko-austriacko-lotaryńskiej z Francją.
Na początku czerwca 1672 r. wojska francuskie wtargnęły do księstwa leodyjskiego. W roku następnym po walkach z Wilhelmem III Orańskim Francuzi zdobyli Maastricht. Wobec narastającego zagrożenia Zjednoczone Prowincje, Hiszpania, Austria i Lotaryngia podpisały w styczniu 1674 r. wielkie przymierze skierowane przeciwko Francji. Kondeusz i Luxembourg zajęli umocnioną pozycję pod Nivelles, flankującą ewentualny marsz na południe armii sprzymierzonych, którą dowodził Wilhelm Orański.
11 sierpnia sprzymierzeni maszerowali na południe w odległości kilkunastu kilometrów od francuskich pozycji. Kondeusz wysłał grupę jazdy, by niepokoiła czoło kolumny sprzymierzonych, sam zaś uderzył na ich straż tylną. Jazda sił głównych Kondeusza kilkoma szarżami odparła jazdę przeciwnika. Sprzymierzeni zajęli wieś St.Nicolas. Jazda francuska lewego skrzydła podjęła próbę oskrzydlenia armii sprzymierzonych, co udaremniła piechota holenderska, ponosząc przy tym niezwykle ciężkie straty.