1976

Steve Biko: Het gerechtelijk onderzoek

Steve Biko Foundation

'Doodsoorzaak: niemand te verwijten' - Magistraat Prins

Op 14 september 1977 sprak minister van Justitie Jimmy Kruger een nationalistisch partijcongres toe waarbij hij elke politiebetrokkenheid bij Biko's dood ontkende en verklaarde dat Biko was overleden als gevolg van een hongerstaking. Vrienden zoals Donald Woods en zijn familie werkten samen om ervoor te zorgen dat de waarheid over Steve's dood bekend werd. Kort na Biko's dood, op 14 november 1977, begon het gebruikelijke gerechtelijk onderzoek naar een onnatuurlijke dood in de oude synagoge in Pretoria, waarbij Sydney Kentridge de advocaat van de familie Biko was tijdens het dertien dagen durende onderzoek. Uit de autopsie bleek dat Biko vijf ernstige verwondingen aan de hersenen had, verwondingen aan hoofdhuid, lip, gebroken ribben en kneuzingen, maar magistraat Prins koos de kant van het regime. Zijn einduitspraak van drie minuten zorgde voor brede internationale veroordeling van het apartheidsregime. Het oordeel was dat 'niemand iets te verwijten viel'. 

Ntsiki Biko bij het gerechtelijk onderzoek
Steve Biko's moeder, Alice 'Mamcete' Biko, zijn zus, Nobandile Biko, en zijn vrouw, Ntsiki Biko, na zijn dood.
Bewijs in het gerechtelijk onderzoek
Gerechtelijk onderzoek door Sir David Napley uit het Verenigd Koninkrijk
Zwarte bewustzijnsbeweging van Azania - een eerbetoon aan Steve Biko

De dood van Steve Biko werd gevolgd door promotie voor de leden van de veiligheidspolitie in Port Elizabeth en de anderen die bij zijn zaak betrokken waren. Craig Williamson werd bevorderd tot de rang van majoor. Nadat zijn ware identiteit bekend werd in 1980, keerde hij terug naar Zuid-Afrika waar hij commissaris werd bij de buitenlandse tak van de Zuid-Afrikaanse veiligheidspolitie, onder leiding van Piet 'Biko' Goosen. Williamson werd later opgenomen in de Presidentsraad. 

De Oude Synagoge in Pretoria - locatie van het gerechtelijk onderzoek naar Biko's dood en andere politieke processen

Biko werd officieel het 46e slachtoffer van marteling en dood volgens de Staatsveiligheidswetten. Zijn dood wierp voor de internationale gemeenschap licht op de brutaliteit van de Zuid-Afrikaanse veiligheidspolitie en het lijden van Zuid-Afrikanen in het algemeen. Biko's dood leidde rechtstreeks tot het besluit van westerse landen om een stemming in de VN-Veiligheidsraad te steunen voor een verplicht wapenembargo jegens Zuid-Afrika (resolutie 418, genomen op 4 november 1977).  

Sir Sydney Kentridge geeft de twaalfde jaarlijkse Steve Biko-herinneringslezing: Evil Under the Sun - the Death of Steve Biko'

'Uit de amnestiezittingen blijkt dat het probleem niet begon omdat Biko werd geconfronteerd met verklaringen die hem impliceerden of omdat hij illegale handelingen had bekend, maar omdat hij eiste op een stoel te mogen zitten.'

- George Bizos

'Je leeft en bent trots of je bent dood, en als je dood bent, maakt het je toch niet uit. De manier waarop je sterft, kan een politieke keuze zijn. Dus je sterft in de rellen. Voor veel te veel van hen valt er niets te verliezen – bijna letterlijk als je ziet wat voor achtergrond ze hebben. Dus als je je persoonlijke angst voor de dood weet te overwinnen, wat een bijzonder irrationeel iets is, dan ben je goed op weg.'

- Biko, passage uit het essay 'On Death' (Over de dood), I Write What I Like

Dikona-verklaring van 1977

Op 19 oktober 1977, een dag die later bekend zou worden als Zwarte Woensdag, verbood de apartheidsregering 18 organisaties die bij de Zwarte bewustzijnsbeweging betrokken waren, waaronder verpleegkundigenorganisaties, lerarengroepen en maatschappelijke groepen, waaruit bleek hoezeer deze beweging in de maatschappij was doorgedrongen. Naast het verbod op deze instellingen werden op dezelfde dag prominente leiders van de BPC en SASO gearresteerd en gevangen gezet. De media werden ook niet gespaard: de kranten The World en Weekend World mochten niet meer publiceren.

Lijst van verboden organisaties
Kamer 619 na Biko's marteling
De Land Rover die is gebruikt om Biko te vervoeren
Rechtszaal waar het gerechtelijk onderzoek plaatsvond

'Ik denk dat Steve verwachtte te sterven onder de handen van de veiligheidspolitie. Ik denk dat we dat allemaal verwachtten. Steve was bereid zijn leven te geven voor de zwarte zaak.'

- Ntsiki Biko, weduwe van Steve Biko

Sterfgevallen in detentie
VN-resolutie 418 uit november 1977
Credits: verhaal

Steve Biko Foundation:
Nkosinathi Biko, CEO
Y. Obenewa Amponsah, Director International Partnerships
Donna Hirschson , Intern
S. Dibuseng Kolisang, Communications Officer
Consultants:
Ardon Bar-Hama, Photographer
Marie Human, Researcher

Credits: alle media
Het uitgelichte verhaal kan in sommige gevallen zijn gemaakt door een onafhankelijke derde partij en kan afwijken van de standpunten van de hieronder vermelde instituten die de content hebben geleverd.
Vertalen met Google
Homepage
Verkennen
Dichtbij
Profiel