1905

Keizerlijke onthullingen

Freer and Sackler Galleries

Fotoportretten van Oost-Aziatische heersers 
De Alice Roosevelt Longworth-fotocollectie van de Taft-missie naar Azië uit 1905

Tijdens haar bezoeken aan de keizerlijke hoven van Azië verzamelde presidentsdochter Alice Roosevelt Longworth een serie fotoportretten die ze als officiële diplomatieke geschenken ontving. In haar autobiografie uit 1933 vertelt Alice in detail alle omstandigheden rond elk geschenk. Dit biedt waardevolle inzichten in het gebruik van koninklijke portretten. Bovendien is onderzoek naar de verschillende afbeeldingen van elke leider leerzaam voor het interpreteren van de diplomatieke context van die tijd.

'De dag na de lunch stuurde de Keizerin me een geborduurd kamerscherm, een stuk goudbrokaat geborduurd met witte chrysanten, een kistje van lakwerk en een foto van haarzelf. Op de reizen in mijn jeugd leken geschenken standaard te zijn en ik werd altijd vervuld door een hebberige verrukking als ik ze kreeg, zo leuk was het. Ik was totaal onbeschaamd, zoveel hield ik van mijn 'buit', zoals het in de familie werd genoemd. In Japan kreeg ik naast de Keizerlijke geschenken ook gewaden, waaiers en allerlei soorten souvenirs .'

—Fragment uit Alice Roosevelt Longworth, Crowded Hours (New York en Londen: Charles Scribner's Sons, 1933) 

De receptie die voor Alice in Tokio werd gegeven, was de meest extravagante van haar hele reis. Japan had het jaar daarvoor gewonnen van Rusland in een zwaar bevochten strijd op land en zee: het eerste verlies van een Westerse macht van een Aziatisch land. De Japanners waren apetrots, hoewel president Roosevelt nog bezig was vredesgesprekken tussen de beide landen te leiden in Portsmouth. De Japanners hadden alle redenen om aan te nemen dat Roosevelt aan hun kant stond, en dat zijn steun cruciaal was voor een succesvolle afronding van de vredesgesprekken.

De Japanners wilden daarom graag bewijzen dat ze op gelijke voet konden staan met andere wereldmachten. De foto's die Alice kreeg, waren bedoeld om een verlichte maar vastbesloten heerser te tonen, in Westers militair uniform, met zijn echtgenote in een prachtige japon die geschikt zou zijn voor de Europese hoven en zonder enige Japanse decoratieve elementen.

Overeenkomstig de Westerse ideeën van beschaafd gedrag werden de foto's gepresenteerd als een paar, suggererend dat de Japanners de christelijke ideeën van monogamie hadden omarmd. Om kort te gaan, de dochter van de president kreeg portretten van een heerser die de Amerikaanse waarden deelde en een betrouwbare diplomatieke bondgenoot zou zijn.

'Het karakter en de macht van de Keizerin waren bijna tastbaar, en hoewel ze over de zeventig was op het moment dat we haar ontmoetten, was iedereen onder de indruk van haar charme. Ze zag er veel jonger uit en haar kleine, glinsterende zwarte ogen stonden alert en waren doordringend. Die ogen en haar enigszins wrede, dunne mond, met één naar boven gekrulde en één naar beneden hangende mondhoek, maakten haar gezicht levendig en memorabel.'

'De volgende ochtend kwamen twee hofdignitarissen naar de Legatie en boden me een klein zwart hondje aan namens de Keizerin, en in de middag kreeg ik haar foto. Het is een uitstekende foto, die echt op de 'oude Boeddha' lijkt. Dat dacht ik op het moment dat haar gezicht me nog scherp in het geheugen stond, en als ik er nu naar kijk, herinner ik me die dag in het zomerpaleis nog goed. Een cavalerie-escorte reed klepperend door de straat richting de Legatie, met in hun midden een keizerlijke gele draagstoel met daarin alleen de foto. De lijst was een gewone, oosterse vergulde lijst, maar de kist waarin de foto zat was gevoerd met en ingepakt in keizerlijk geel brokaat, en de twee dignitarissen die de foto brachten, waren veel hoger in rang dan degenen die de pekinees brachten.'

—Fragmenten uit Alice Roosevelt Longworth, Crowded Hours (New York en Londen: Charles Scribner's Sons, 1933)

Volgens haar autobiografie uit 1933 was Alice's audiëntie bij de Keizerin-moeder weinig om over naar huis te schrijven. De presentatie van Cixi's foto de volgende dag lijkt meer indruk te hebben gemaakt. De met drama omringde presentatie suggereert dat de foto in plaats van een persoonlijk aandenken was bedoeld als een verlengstuk van Cixi's keizerlijke aanwezigheid. Het Qing-hof probeerde te schipperen tussen de traditionele normen van keizerlijke afzondering en nieuwe verwachtingen van een openbaar actieve heerseres die persoonlijk bekend was bij haar onderdanen. De bezorging van het portret van Cixi in een gesloten palankijn suggereert dat ondanks de verplichting van het geven van diplomatieke geschenken, het hof niet bereid was het keizerlijke gelaat bloot te stellen aan het publiek. Cixi wilde tegen elke prijs de schijn van wettigheid ophouden – een unieke uitdaging voor een vrouw die door velen in China en daarbuiten als een omhooggevallen concubine werd beschouwd. 

In het portret is Cixi recht van voren te zien, volgens de traditie van geschilderde Qing-portretten. De fotograaf heeft haar gezichtstrekken flink geretoucheerd en opgelicht, zodat ze tientallen jaren jonger lijkt dan haar bijna 70 jaar.

Cixi's geschenk aan de dochter van de Amerikaanse president kan zijn bedoeld om Roosevelt ervan te overtuigen China te ontheffen van zijn verplichtingen na de Bokseropstand. De Verenigde Staten was een van de landen met een meer sympathieke opstelling richting China, en het meest waarschijnlijke lid van de Alliantie van acht naties dat de grote schadevergoeding zou kunnen kwijtschelden die China's economie zwaar belastte. Interessant genoeg werd een verlaging van de schadevergoeding die Roosevelt had aangevraagd, aangenomen door het Congres in 1908, het jaar van Cixi's dood. 

'De Keizer en zijn zoon, die de laatste Keizer zou worden, leidden een teruggetrokken bestaan in hun paleis dat langs onze Legatie lag. Een paar dagen na onze aankomst lunchten we daar met hen in het Europese gedeelte van het gebouw. We werden ontvangen in een ruimte op een bovenverdieping, en daar bood de gedrongen Keizer mij niet zijn arm, maar nam hij de mijne, en samen hobbelden we haastig langs een hele smalle trap naar een onopmerkelijke, redelijk kleine eetkamer. We aten Koreaans, geserveerd in Koreaanse schalen en kommen, versierd met het keizerlijk wapen. Het servies dat ik gebruikte, werd achteraf aan mij gepresenteerd, en tijdens een afscheidsaudiëntie gaven de Keizer en kroonprins me elk hun foto. Het waren twee meelijwekkende figuren met nog maar een beperkte keizerlijke toekomst voor zich.'

—Fragment uit Alice Roosevelt Longworth, Crowded Hours (New York en Londen: Charles Scribner's Sons, 1933) 

Eerder tijdens de rondreis, terwijl Alice feestelijk werd onthaald in Tokio, voerde de Amerikaanse minister van Oorlog William Howard Taft persoonlijke gesprekken met de Japanse premier Katsura, waarin werd afgesproken dat Japan vrije zeggenschap zou krijgen over Korea als Japan beloofde zich niet te mengen in Amerika's activiteiten op Hawaii en de Filipijnen. Binnen twee maanden na Alice's bezoek aan Seoul vaardigde de Japanse regering het Protectoraatverdrag van 1905 uit, waarin Korea de macht werd afgenomen om zelf diplomatie te bedrijven. Het hellende vlak richting grotere dominantie zette zich voort totdat Korea in 1910 formeel werd geannexeerd door het Japanse rijk en keizer Gojong werd afgezet.  

Deze twee portretten zijn misschien een laatste wanhoopspoging van de Koreaanse regering om een beeld van gerechtvaardigd erfelijk leiderschap te schilderen (compleet met geschikte troonopvolger) aan de Amerikaanse president, die ze als de enige verdediger zagen van een onafhankelijk Korea toen ze werden geconfronteerd met de toenemende Japanse intimidatie en hegemonie. Helaas hadden de Amerikanen op dat moment Korea's lot al bepaald binnen de context van hun eigen ambities in de Pacific. Alice's herinneringen in 1933 verbloemen haar onverschilligheid ten opzichte van de pogingen van de Keizer tot persoonlijke diplomatie niet: achteraf gezien is dit mogelijk haar manier om te rechtvaardigen dat Amerika zijn lang gevestigde diplomatieke verplichtingen verzaakte.

Credits: verhaal

Archivist — David Hogge
Research Assistant — Shelby Conley

Credits: alle media
Het uitgelichte verhaal kan in sommige gevallen zijn gemaakt door een onafhankelijke derde partij en kan afwijken van de standpunten van de hieronder vermelde instituten die de content hebben geleverd.
Vertalen met Google
Homepage
Verkennen
Dichtbij
Profiel