maj 1959

Bojkot apartheidu

Getty Images

„Nie prosimy Was, Anglicy, o nic niezwykłego. Prosimy Was tylko o wycofanie swojego poparcia dla apartheidu poprzez niekupowanie towarów z Południowej Afryki”
Julius Nyeree, 1959 r.

Tym prostym apelem na terenie Anglii został zapoczątkowany w 1959 r. Ruch Bojkotu, którego celem było wsparcie nie-białych mieszkańców Południowej Afryki. Wstrząsające wydarzenia w Sharpville, gdzie 69 nieuzbrojonych protestujących zostało zastrzelonych przez policję południowoafrykańską, do których doszło rok później, spotęgowały emocje, prowadząc do zmiany nazwy ruchu na Ruch Przeciwko Apartheidowi (AMM). Posunął się on o krok dalej w swoich działaniach, przechodząc od prostego bojkotu konsumenckiego do kampanii na rzecz pełnych sankcji ekonomicznych i całkowitej izolacji Południowej Afryki rządzonej przez reżim apartheidu. 

Ruch zyskiwał szerokie poparcie: od studentów po celebrytów, od działaczy związków zawodowych po przywódców religijnych, od zwolenników Partii Pracy po sympatyków Partii Komunistycznej.

1969 r.: biskup David Sheppard, członek parlamentu Anne Kerr, Lord Donald Soper i członek parlamentu Ian Mikardo
1963 r.: Vanessa Redgrave, Barbara Castle i Robert Resha 
1993 r.: były biskup Stepney, Trevor Huddleston
1978 r.: członek parlamentu z ramienia Partii Pracy Joan Lestor 
1965 r.: aktor Patrick Wymark, biskup Reeves i dziennikarz Ruth First
1974 r.: angielskie inwestycje zbrojeniowe są kontynuowane pomimo sprzeciwów

W rzeczywistości Wielka Brytania była największym zagranicznym inwestorem Południowej Afryki, z kolei Południowa Afryka była dla Wielkiej Brytanii trzecim największym rynkiem eksportowym. Nawet Partia Pracy, gdy doszła do władzy, straciła przekonanie, gdy w 1964 r. Harold Wilson oświadczył, że sankcje handlowe „zaszkodzą ludziom, którzy są dla nas najważniejsi – Afrykanom oraz tym osobom z białoskórych Afrykanów, którzy muszą utrzymać pewien poziom dobrych obyczajów”.

Niemniej jednak ruch AMM odnotował kilka większych zwycięstw, w tym wydalenie Południowej Afryki ze Wspólnoty Narodów w 1961 r.

Jedne z najbardziej kontrowersyjnych bitew rozgrywały się na boisku sportowym – od mistrzostw tenisa na trawie po międzynarodowe rozgrywki rugby. Takie kampanie jak „Stop trasie siedemdziesiąt”, które miały na celu powstrzymanie reprezentacji Południowej Afryki w grze w krykieta przed przyjazdem do Anglii, oznaczały częste starcia z policją.

W 1964 r. ruch AMM odniósł sukces w zawieszeniu reprezentacji Południowej Afryki podczas igrzysk w Tokio, aby w 1970 r. ostatecznie doprowadzić do jej wydalenia z Komitetu Olimpijskiego. 

1970 r.: spotkanie dotyczące kampanii „Stop trasie siedemdziesiąt”
1965 r.: demonstranci pikietują przed hotelem Waldorf w Londynie, gdzie zatrzymała się drużyna krykieta z Południowej Afryki
1970 r.: uczestnicy kampanii przed budynkiem twardych kortów tenisowych w Sutton
1969 r.: w tłumie, na boisku rugby św. Heleny w Swansea, doszło do pchnięcia policjanta nożem podczas meczu z drużyną South African Springboks. Ruch AAM kontynuował swoją działalność aż do 1994 r., gdy do władzy doszedł Afrykański Kongres Narodowy (ANC). 
Autorzy: artykuł

Curator — Sarah McDonald, Getty Images
Photographers — Central Press, Express Newspapers, Fox Photos, Keystone Press, Steve Eason

Twórcy wszystkich multimediów
Pokazane artykuły w niektórych przypadkach mogły zostać przygotowane przez firmy niezależne, dlatego nie zawsze będą zgodne z poglądami wymienionych poniżej instytucji, które dostarczyły te materiały.
Przetłumacz z Google
Strona główna
Przeglądaj
W pobliżu
Profil