1989

Dekada Mandeli

„Jak więzień został prezydentem”
1989-2000

Wprowadzenie

Ta ekspozycja prezentuje około 10 lat z życia Nelsona Mandeli. Jest nie tyle komentarzem historycznym, co raczej próbą uchwycenia najważniejszych wydarzeń oraz wykorzystania zdjęć do odkrycia na nowo szczególnej atmosfery tamtych czasów oraz wizerunku postaci, której wpływ moralny, zwłaszcza w latach 90., był bardzo silny.

Tak wyglądał Nelson Mandela w 1941 roku, na długo zanim został bohaterem narodowym.

W 1990 roku Nelson Mandela miał 72 lata. W więzieniu przebywał od 1964 roku. Był najstarszym politycznym więźniem świata. W 1989 roku rozpoczął negocjacje z rządem de Klerka w sprawie swojego uwolnienia. Podczas odbywania kary więzienia przebywał w wielu różnych zakładach, a warunki więzienne poprawiały się wraz ze wzrostem jego sławy.

Cela Nelsona Mandeli w 1971 roku
Więźniowie pracujący w zakładzie karnym na Robbeneiland w 1977 roku

11 lutego 1990 roku Mandela został uwolniony. Tłum jego zwolenników zgromadził się pod więzieniem Victor Verster, w którym był przetrzymywany. Mandela nalegał, by jego uwolnienie zostało pokazane światu. Pod więzieniem czekała na niego żona Winnie, rodzina i towarzysze broni. W przemowie, którą wygłosił u więziennych wrót, wysławił walkę ludu o wolność.

Stoję tu przed wami nie jako prorok, ale jako pokorny sługa ludu.

11 lutego 1990 roku johannesburski tłum zgromadził się na stadionie, żeby go wysłuchać.
Dzisiaj barwy ANC, partii Madiby, oznaczają wolność.

Szybko rozpoczęły się negocjacje między Afrykańskim Kongresem Narodowym (African National Congress, ANC), zuluską Partią Wolności Inkatha (Inkatha Freedom Party, IFP) oraz Partią Narodową de Klerka i Bothy. Odbywały się podczas obrad Konwencji na Rzecz Demokratycznej Afryki Południowej (Convention for a Democratic South Africa, CODESA) w grudniu 1991 roku.

Przemowa Mandeli podczas konwencji CODESA
F.W. de Klerk i Pik Botha na obradach Konwencji na rzecz Demokratycznej Afryki Południowej (CODESA)
Napięcie pomiędzy Partią Wolności Inkatha (IFP) Butheleziego a Afrykańskim Kongresem Narodowym (ANC) Mandeli doprowadziło do utajonej wojny domowej. W czerwcu 1992 roku bojownicy ANC zostali zamordowani w mieście Boipatong.
Mandela okazał powściągliwość, ale jego wściekli zwolennicy byli gotowi na konfrontację z policją, którą oskarżali o współudział w zbrodni. 
W Boipatongu IFP zabiła 41 osób. Podczas żałobnych marszów ANC policja otworzyła ogień.
Mężczyzna zraniony przez policyjny pocisk
Świt po nocy cierpienia
Żałoba w barwach ANC
1960 rok: Albert Lutuli otrzymuje Nagrodę Nobla.
1984 rok: Desmond Tutu otrzymuje Pokojową Nagrodę Nobla.
Mieszkańcy Oslo zwalczali apartheid już w 1964 roku. W tym samym mieście w 1993 roku Nelson Mandela otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla.
Obserwowane przez cały świat pierwsze wolne wybory odbyły się w kwietniu 1994 roku.
Maj 1994 roku, dzień inauguracji – radość „tęczowego narodu”

W dzień wyborów spójrz na swoją kartę do głosowania, a kiedy ujrzysz zdjęcie przystojnego młodego mężczyzny, postaw obok niego krzyżyk.

Nelson Mandela, 1994 rok

Prezydent Mandela i dwaj wiceprezydenci, de Klerk i Mbeki, podczas inauguracji
Mandela był pierwszym czarnoskórym prezydentem w nowej Republice Południowej Afryki. Na zdjęciu wita skromną pracownicę biura prezydenckiego w pierwszym dniu swojej kadencji.
Winnie Mandela była towarzyszką Nelsona od dnia ślubu w 1958 roku. Na zdjęciu wraz z matką Madiby przybywa na proces odbywający się w 1963 roku. Winnie była rzeczniczką męża w czasie jego pobytu w więzieniu. Sama także była więziona i izolowana. W 1992 roku para zdecydowała się jednak na separację, a cztery lata później rozwiodła się.
Winnie brała udział w kampanii ANC i popierała użycie przemocy – na zdjęciu z Albertiną Sisulu w 1987 roku.
Skandale wywołane przez Winnie zniszczyły pozory jedności.
Polityka rządu Mandeli w latach 1994-1998, choć znajdowała się pod wpływem komunizmu (na zdjęciu Fidel Castro jako gość specjalny w 2001 roku), była raczej liberalna. Prywatyzację równoważyła pomocą społeczną.
Dzięki spotkaniom ze wszystkimi ważnymi światowymi przywódcami (wliczając w to wizytę wiceprezydenta Stanów Zjednoczonych Ala Gore’a w 1999 roku) Republika Południowej Afryki Mandeli wkroczyła na arenę międzynarodową.

EPILOG

Po zakończeniu prezydentury Nelson Mandela nadal brał udział w życiu publicznym za sprawą swojej fundacji. Mógł też wreszcie nacieszyć się życiem prywatnym, które zmieniło się w 1998 roku, kiedy poślubił Graçę Machel.

Mandela nadal jest jedną z głównych postaci życia publicznego RPA. To z nim zawsze porównuje się nowych liderów politycznych. Krytykuje on opóźnienia działań przeciw AIDS i angażuje się w akcje humanitarne.

W 2007 roku ogłosił, że wycofuje się z życia publicznego. Jednak rok później zgodził się uczestniczyć w kampanii humanitarnej w Wielkiej Brytanii – w 20 lat po koncercie z 1988 roku zorganizowanym na rzecz jego uwolnienia.

Ostatnia przemowa, która zakończyła jego udział w życiu politycznym w 2007 roku.
Koncert w 2008 roku – spojrzenie wstecz na dwudziestoletnią walkę i wezwanie do odpowiedzialności. Za Mandelą stoją gwiazdy, m.in. Will Smith, oraz żona Graça Machel.

„Teraz wszystko jest w waszych rękach”.

Nelson Mandela, 2008 rok
Autorzy: artykuł

Advisor  — Zénine, Rafik, Audiovisual Director
Advisor — Emma d'Agonssa, Film Critic
Conseiller — Zénine, Rafik, directeur audiovisuel
Conseillère — Emma d'Agonssa, critique de film

Twórcy wszystkich multimediów
Pokazane artykuły w niektórych przypadkach mogły zostać przygotowane przez firmy niezależne, dlatego nie zawsze będą zgodne z poglądami wymienionych poniżej instytucji, które dostarczyły te materiały.
Przetłumacz z Google
Strona główna
Przeglądaj
W pobliżu
Profil