Amerykańscy generałowie

Wizerunki czternastu amerykańskich generałów, którzy przez swoje czyny wpisali się do historii. Poczynając od XIX-wiecznych generałów, biorących udział w wojnie brytyjsko-amerykańskiej oraz secesyjnej, po XX-wiecznych walczących na frontach m.in I i II wojny światowej.                                                                                                          - Bartosz Kozak

George Washington (1732-1799), urodził się w Pope’s Creek w brytyjskiej kolonii Wirginia. Karierę wojskowo rozpoczął dopiero po śmierci brata. Wstąpił do milicji kolonialnej w stopniu majora. Już w 1754 awansował do stopnia pułkownika. Był otaczany mitem niezwyciężonego wodza. W 1775 r. został przez Kongres Kontynentalny wybranym Naczelnym Dowódcą Armii Kontynentalnej. Washington unikał wielkich bitew. Jednak dobrze orientował się w silnych i słabych stronach przeciwnika. Potrafił taktycznie wycofać się, a następnie znienacka zaatakować. W 1789 r. został wybrany na pierwszego prezydenta Stanów Zjednoczonych.
Thomas Mifflin (1744-1800), urodził się w Filadelfii. W 1775 r. Washington mianował go generalnym kwatermistrzem armii. Jednak Mifflin chciał działać na pierwszej linii frontu. Niedługo później awansował do stopnia pułkownika, a następnie generała brygady.
Charles Cotesworth Pinckney (1746-1825), urodził się w arystokratycznej rodzinie plantatorów w Charleston.
William Henry Harrison (1773-1841), w młodości rzucił studia i zaciągnął się do wojska. Brał udział w walkach z Indianami. Sława bohatera wojennego pozwoliła mu w 1840 r. zdobyć fotel prezydencki.
Zachary Taylor (1784-1850), uczestnik wojny amerykańsko-brytyjskiej. Wsławił się w walkach z Indianami. Był drugim z najwyższych dowódców podczas wojny amerykańsko-meksykańskiej (1846-1848). Po pokonaniu Santa Anny w bitwie pod Buena Vista został obwołany bohaterem narodowym, co pomogło mu w zdobyciu prezydentury w 1849 r.
Winfield Scott (1786-1866), bohater wojny brytyjsko-amerykańskiej (1812-1814). Naczelny wódz podczas wojny amerykańsko-meksykańskiej (1846-1848). Naczelny wódz podczas pierwszego roku wojny secesyjnej, po stronie Unii. Autor planu Anakonda. Uważany za jednego z najlepszych dowódców w historii Stanów Zjednoczonych.
William T. Sherman (1820-1891), początkowo jego kariera wojskowa nie wyróżniała się niczym szczególnym. Dopiero wojna secesyjna zmieniła tej stan rzeczy. Po I bitwie nad Bull Run został gen. brygadierem. Podczas bitwy pod Shiloh został nagrodzony za udział w zwycięstwie i awansowany na stopień gen. majora. W 1864 r. Sherman był zwierzchnim dowódcą wszystkich sił na zachodnim teatrze wojennym. Po wojnie Sherman otrzymał stopień generała porucznika. Po nominacji Granta na prezydenta awansował do pełnej rangi generalskiej i objął dowództwo całej armii USA.
Ulysses S. Grant (1822-1885), absolwent akademii wojskowej West Point. Jednak podobnie jak gen. Sherman, do wybuchu wojny secesyjnej niczego nie osiągnął. We wrześniu 1861 roku otrzymał stopień generała brygady. Dzięki błyskotliwym osiągnięciom prezydent mianował Granta 12 marca 1864 dowódcą naczelnym wojsk Unii. Sława wojenna umożliwiła Grantowi zdobycie fotelu prezydenckiego.
Philip H. Sheridan (1831-1888), uważany za świetnego dowódcę, jednakże słynącego z surowości. Przypisuje mu się autorstwo powiedzenia "Dobry Indianin to martwy Indianin". uważany za jednego z najlepszych dowodzących wojskami Unii w wojnie secesyjnej.
George A. Custer (1839-1876), absolwent akademii wojskowej w West Point. W czasie wojny secesyjnej był dowódcą jednej z brygad kawalerii wojsk Północy. W wieku 23 lat mianowany do stopnia generała brygady ochotników. Był bardzo dobrym dowódcą, ale zarazem surowym. Zginął 25 czerwca 1876 roku w bitwie z Dakotami, dowodzonymi przez Siedzącego Byka i Szalonego Konia, nad brzegami rzeki Little Bighorn.
John J. Pershing (1860-1848), absolwent akademii wojskowej w West Point. Służąc w 6. Pułku Kawalerii, Pershing uczestniczył w kilku wojnach indiańskich. W 1897 r. Pershing został instruktorem taktyki w West Point. Odznaczył się podczas wojny amerykańsko-hiszpańskiej. Po wybuchu I wojny światowej prezydent Woodrow Wilson mianował Pershinga głównodowodzącym Amerykańskich Sił Ekspedycyjnych w 1917 r. Za zasługi w czasie wojny, Kongres awansował Pershinga do stopnia "General of the Armies".
Douglas G. MacArthur (1880-1964), absolwent akademii wojskowej w West Point. Ukończył tę uczelnię z pierwszą lokatą (z jednym z najlepszych wyników w historii – 98,14%). W 1915 r. awansował do stopnia majora i został pierwszym w dziejach rzecznikiem prasowym armii, odnosząc na tym stanowisku niekwestionowany sukces. W 1922 r. został dowódcą amerykańskich oddziałów w Manili na Filipinach. W latach 1942–1945 był dowódcą wszystkich sił alianckich na obszarze południowo-zachodniego Pacyfiku. 7 lipca 1950 r. MacArthur stanął na czele utworzonych po raz pierwszy w historii sił interwencyjnych ONZ.
George S. Patton Jr. (1885-1945), absolwent szkoły West Point, którą skończył z pewnymi trudnościami. Patton służył jako adiutant przy gen. Johnie Pershingu w wyprawie do Meksyku. Po przystąpieniu Stanów Zjednoczonych do I wojny światowej został awansowany do stopnia kapitana i udał się do Francji jako adiutant Pershinga. Podczas II wojny światowej dowodził operacjami operacjami Torch, Husky oraz Overlord. Postać bardzo kontrowersyjna, ale zarazem bardzo dobry dowódca.
Dwight D. Eisenhower (1890-1969), absolwent szkoły West Point, którą ukończył ze średnim wynikiem. W czasie I wojny światowej był dowódcą ośrodka szkoleniowego czołgistów w Camp Colt. Po przystąpieniu USA do wojny, Ike został naczelnym dowódcą wojsk amerykańskich lądujących w Afryce Północnej w 1942. Później otrzymał stanowisko dowódcy SHAEF, dowództwa sił alianckich w Europie Północno-Zachodniej. W 1953 r. objął fotel prezydencki.
Credits: All media
This user gallery has been created by an independent third party and may not always represent the views of the institutions, listed below, who have supplied the content.
Translate with Google
Home
Explore
Nearby
Profile