Dagerotypia

Dagerotypia była jedną z pierwszych na świecie metod robienia zdjęć. Dagerotypy były unikalnymi, odwróconymi stronami, monochromatycznymi, o bardzo wysokim oddaniu szczegółów fotografiami na miedzianych płytkach pokrytych srebrem, umieszczanymi za szkłem i przetrzymywanymi w specjalnym pudełku.                 Sandra Moskal                           

Dagerotypia została wynaleziona w 1839 roku przez Josephe Nicephora Niepca oraz Louisa-Jacquesa-Mande Daguerra. Mimo wspólnego sukcesu obu wynalazców, dagerotypia kojarzona jest bardziej z nazwiskiem tego drugiego.
Zdjęcie przedstawione po lewej stronie jest przykładem dagerotypu oraz jest jednym z portretów Daguerr'a, wykonanego za pomocą wynalezionej przez niego metody.
Portret stał się jednym z najpopularniejszych zastosowań dagerotypu, chociaż pierwsze portrety wykonane tą metodą, wymagały długiego czasu naświetlania, nawet do 15-20 minut, w jasnym słońcu. Po usprawnieniu procesu chemicznego zachodzącego przy powstawaniu zdjęcia, czas ten uległ skróceniu do kilku sekund.
Rozpowszechnienie na szeroką skalę instrukcji robienia dagerotypu spowodowało, że zaczęto rejestrować na fotografiach różne aspekty życia codziennego.
Fotografowano także rzemieślników,rękodzielników i przedstawicieli różnych zawodów przedstawianych w pracowniach lub sklepach. Zamawiali oni tego rodzaju wizerunki, aby upamiętnić swoje osiągnięcia lub promować umiejętności.
Zdjęcie jest przykładem fotografii dokumentalnej. Wobec rozwoju nauk przyrodniczych w XIX wieku, progresowi ulegała także fotografia. Dokumentowanie egzotycznych wypraw, mieszkańców nowo odwiedzanych miejsc, dawało możliwość uwieczniania i dzielenia się z innymi wrażeniami z podróży, a także przybliżało wizerunek człowieka z różnych kultur.
Procesowi dokumentacji podlegały także zdarzenia losowe i trudne do przewidzenia. Na widocznej fotografii uwieczniono wykolejenie pociągu. Metoda fotografowania pozwoliła na ukazanie pewnych zdarzeń, które niegdyś mogły zostać tylko opisane.
Uwiecznianie panoram miejskich było "modne" od zawsze. W momencie, gdy pojawiła się możliwość fotografowania można uznać, iż odświeżono je ponownie ze wszystkimi detalami oraz ukazywano rozwój urbanistyczny. Na tej podstawie można było konfrontować "stare" i "nowe" dokumentacje panoram miejskich. Wskazywać różnice, zmiany i podobieństwa.
Wprowadzenie do fotografii czaszek, otwartych książek, świec, było przywróceniem motywu vanitas oraz memento mori do "życia". Wprowadzenie miało na celu ukazanie akurat tego co w danym czasie było modne. Nawiązywało to do nauk przyrodniczych i metafizycznych XIX wieku.
Rozwój metody fotografowania pozwalał również na wprowadzanie "wariacji" fotografa. Następowało odejście od pewnej rutyny i monotonii poprzez wprowadzanie nowych przedstawień osoby fotografowanej.
W latach 50. XIX wieku przykładową wariacją przedstawiania obiektów na zdjęciach było zastosowanie stereogramów, czyli pary nieomal identycznych zdjęć, które oglądane razem przez specjalny przyrząd sprawiały wrażenie trójwymiarowości.
Credits: All media
This user gallery has been created by an independent third party and may not always represent the views of the institutions, listed below, who have supplied the content.
Translate with Google
Home
Explore
Nearby
Profile