Wczytuję

Oprawa gotycka ze złotniczymi okuciami fot. 1

Introligator nieznany

Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
Toruń, Polska

Oprawa gotycka, 1. introligator anonimowy, płn. Niemcy, kon. XV w. 2. introligator anonimowy, Królewiec, przed 1547. Oprawny: rękopis – Psalter, ok. 1480. Biblioteka Uniwersytecka w Toruniu, sygn. Rps 84/I.
Reprezentatywny przykład małoformatowego kodeksu modlitewnego w oprawie, której wtórnie nadano luksusowy charakter. Pierwotne skórzane obleczenie z dekoracją wyciskaną z tłoków po pewnym czasie pokryto kosztownym, czarnym aksamitem i zaopatrzono w złotnicze okucia o finezyjnej formie wypukłych, ażurowych rozet wirujących. Wyjątkowo oryginalną postać półplastycznych główek aniołków lub puttów mają zapięcia, w tym zwłaszcza zapinki będące de facto miniaturowymi zamkami na kluczyk odblokowujący zaczep na pasku. Wraz z negroidalnymi, półplastycznymi główkami na dolnej okładzinie, pełniącymi funkcję mocowań pasków zaczepów, elementy te noszą już cechy wyrobów renesansowych. Sygnalizuje to, że przeoprawienie woluminu mogło nastąpić po 1526 r., na datę tę przypada bowiem ślub księcia Albrechta Hohenzollerna z Dorotą – córką króla Danii i Norwegii.

Ujęcie całej okładziny górnej

Pokaż mniejWięcej informacji

Informacje

Tytuł: Oprawa gotycka ze złotniczymi okuciami fot. 1
Twórca: Introligator nieznany
Data utworzenia: przed 1547
Wymiary fizyczne: 16,3 × 12,7 × 5,4 cm
Słowa kluczowe: oprawa gotycka
Typ: oprawa
Wydawca: Biblioteka Uniwersytecka w Toruniu
Prawa: domena publiczna
Technika: egz. po konserwacji; 1. deski dębowe, skóra brązowa (częściowo rekonstruowana), owcza; na niej: 2. oprawa tzw. płaszczowa lub sakwowa, aksamit czarny (zachowany fragmentarycznie i dołączony do dokumentacji konserwatorskiej); blok szyty na 3 podwójne zwięzy skórzane; wyklejki pergaminowe, na grzbiecie naklejka z sygn. „1859” oraz „H” lub „K”; 1. na pierwotnej oprawie ślady po 2 większych, prawdop. romboidalnych, okuciach centralnych lub okuciu (okuciach?) z wizerunkiem św. Andrzeja – zob. niżej (okucia lub guzy narożne prawdop. zastąpiono guzami złotniczymi); 2. 2 zapięcia ze srebra złoconego, miedzi i skóry (zaczepy i paski skórzane rekonstruowane); zapinki w formie półplastycznej główki aniołka lub putta z otwartymi ustami będącymi otworem na kluczyk do odblokowania prostego zamka, w czubku głowy otwór na zaczep; paski zaczepów mocowane w blaszkach z zawiasami połączonymi na d. okł. z plastycznymi główkami o negroidalnych rysach i kędziorkowej fryzurze; na obu okł. po 4 ażurowe i wypukłe guzy ze srebra złoconego, w formie pierścieni ze stylizowaną rozetą wirującą; w centrum g. okł. okucie w formie pierścienia z wizerunkiem św. Andrzeja (wg przekazu z 1891 r., niezachowane); dekoracja: 1. ślepo wyciskana strychulcem i tłokami; kompozycja ramowa ze zwierciadłem, w którym motywy Baranka Bożego, Madonny z Dzieciątkiem, rozety i lilii; w wewn. ramie arbor vitae, w zewn. rozproszone motywy lilii