Είναι η τέχνη κάτι περισσότερο από μια αυτάρεσκη πράξη; (σειρά Χειρισμοί)

Στη δεκαετία του ’60 η τέχνη, τόσο διεθνώς όσο και στην Ελλάδα, έπαυε όλο και περισσότερο να διαχωρίζεται σε γλυπτική και ζωγραφική, για να δώσει προτεραιότητα, από τη μια, στο αντικείμενο, και, από την άλλη, στη χειρονομία. Ο διεθνώς αναγνωρισμένος γλύπτης Θόδωρος διακρίθηκε για την κριτική στάση του απέναντι στην εμπορευματοποίηση της τέχνης. Ο ευρύς δημόσιος χώρος με όλες τις παραμέτρους του –ως αστικό τοπίο, ως τόπος συμβίωσης, επιβίωσης και διαβίωσης του ατόμου-πολίτη, ως αρχιτεκτονική μορφή, ως καλλιτεχνική μορφή, ως πεδίο ατομικών και συλλογικών αντιπαραθέσεων, ως μνήμη και μνημείο– είναι ο χώρος μέσα στον οποίο ολοκληρώνεται το έργο του. Όπως γράφει ο Θόδωρος στο Μανιφέστο 1970, «η ενότητα Χειρισμοί ξεκινάει με την έκθεση-εκδήλωση στο Goethe Institut τον Οκτώβριο 1970, με τον τίτλο Γλυπτική για τη συμμετοχή του κοινού – ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ, όπου ως μέσο διαμεσολάβησης και επικοινωνίας παρεμβαίνει η Ματράκ-Φαλλός (Matraque-Phallos). Η λέξη Χειρισμός (Manipulation) έχει τη ρίζα της στο ‘χέρι’. Το χέρι ως καθοριστικό όργανο επικοινωνίας από την αρχή του ανθρώπινου πολιτισμού, μέχρι τη βιομηχανική επανάσταση. H Ματράκ, το ρόπαλο, αποτελεί το ‘κλειδί’ για την ενεργοποίηση της συνείδησης κάθε ενέργειας-πράξης, ως πρωτόγονο εργαλείο επιβίωσης, ως πρωτογενές μέσο επικοινωνίας για δημιουργία ή για καταστροφή.» Το έργο Είναι η τέχνη κάτι περισσότερο από αυτάρεσκη πράξη; ανήκει στη σειρά "Χειρισμοί".