Σε συνέχεια της συνεργασίας τους για τον σχεδιασμό του μαζικού φεστιβάλ «Ο Αγώνας και η Νίκη των Σοβιέτ» το 1921, η Ποπόβα και ο Βσέβολοντ Μέγιερχολντ παρουσίασαν το θεατρικό έργο «Ο Μεγαλόψυχος Κερατάς» του Φ. Κρόμελινκ (1922) και «Γη σε Αναβρασμό» του Σ. Τρετιακόφ σε διασκευή του έργου «Η Νύχτα» του Μ. Μαρτινέ (1923), στοχεύοντας στη διαμόρφωση ενός μοντέλου για το θέατρο αγκιτάτσιας. Ακολουθώντας τον ιδεολογικό προσανατολισμό του Κονστρουκτιβισμού, η Ποπόβα θέτει ως βασικό της στόχο κατά το σχεδιασμό του σκηνικού την απόρριψη του διακοσμητικού χαρακτήρα και της αισθητικής πλαισίωσης της πλοκής, τη θέση των οποίων παίρνει η συγκρότηση ενός λειτουργικού εξοπλισμού που θα υπηρετεί αλλά και θα συμβάλλει δημιουργικά στη δράση. Η «Βιο-μηχανική» μέθοδος του Μέγιερχολντ, κατά την οποία οι ηθοποιοί απαλλάσσονταν από την εσωστρεφή, ιδιωτική συναισθηματική διεργασία για την απόδοση του ρόλου και καλούνταν να χρησιμοποιήσουν το σώμα τους ως μια μηχανή που λειτουργεί με τυποποιημένες κινήσεις και ακριβή συντονισμό, έρχεται σε απόλυτη συμφωνία με το σκηνικό της Ποπόβα και μαζί προσδίδουν μια άλλη διάσταση στο έργο, που υπερβαίνει την αφήγηση. Η κατάρτιση του «αριστερού θεάτρου» βασίστηκε πάνω στο διάλογο με τη νέα καθημερινότητα τηςδεκαετίας του 1920· η Ποπόβα χρησιμοποίησε καθημερινά αντικείμενα για την υλική επένδυση των έργων και εφάρμοσε την ίδια αρχή στο σχεδιασμό των κοστουμιών, με αποτέλεσμα να δημιουργήσει φόρμες εργασίας χωρίς να κάνει διάκριση στη χρήση τους εντός ή εκτός σκηνής. Αυτή η προλεταριακή καταβολή της πρότασης των Ποπόβα —Μέγιερχολντ στόχευε στη βαθμιαία εξέλιξη του θεάτρου «από θέαμα φτιαγμένο από επαγγελματίες, σε αυτοσχέδια παράσταση εργατών [..]».
You are all set!
Your first Culture Weekly will arrive this week.