Łabędź

Obraz przypisywany holenderskiemu animaliście Abrahamowi Busschopowi (Bisschopowi) (1670–1729/1730), datowany na około 1700 lub nieco później. Artysta ten był synem i uczniem malarza Cornelisa Busschopa (1630–1674), działającego m.in. w rodzinnym Dordrechcie i na dworze duńskim.

Życiorys Abrahama jest znany jedynie ze skąpych informacji źródłowych. Obraz mógł powstać w Middelburgu, dokąd około roku 1700 Abraham Busschop przeniósł się z rodzinnego Dordrechtu. W Middelburgu w roku 1715 jest wzmiankowany jako członek Gildii Św. Łukasza. W mieście tym mieszka do śmierci.

Obraz ukazuje łabędzia wypełniającego większą część kadru. Ptak jest zwrócony w prawo, ma wyciągniętą ku górze, wygiętą szyję i otwarty dziób. Obok niego znajduje się siedząca kaczka o biało-brązowym upierzeniu i ciemnym łebku. Pod łabędziem leży sugestywnie przedstawione pióro pokrywowe tego ptaka, a na pierwszym planie widzimy ciernistą gałązkę oraz rośliny przypominającą grzyby. Za łabędziem znajdują się pnie drzew, trzciny, krzewy i roślina o mięsistych liściach i dużym czerwonym kwiecie W głębi, po prawej stronie widnieje kolejny ptak wodny (może być to czapla, kormoran, lub inny podobny ptak). W oddali widać sterczący pień złamanego drzewa ciemniejące, wzgórza i wieczorne niebo w żółtawej poświacie.