Stanisław Jarocki – polski malarz, pedagog i działacz społeczny.
Studia rozpoczął w warszawskiej Klasie Rysunkowej u Wojciecha Gersona, kontynuował w latach 1891–1894 w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych u Jana Matejki, Józefa Unierzyskiego i Leopolda Löfflera. Studiował w paryskiej Académie Colarossi u Raphaëla Collina, Luc-Olivier Mersona i M. Aman-Jeana oraz u Simona Hollósyego w Monachium i w Rzymie.
Po powrocie do kraju w roku 1898 zamieszkał w Wilnie, gdzie pracował jako nauczyciel malarstwa w Szkole Rysunkowej Iwana Trutniewa. Działał też w harcerstwie. Od roku 1931 był członkiem Wileńskiego Towarzystwa Artystów Plastyków. Był członkiem Ligi Narodowej od 1906 roku.
W jego malarstwie dominują pejzaże. Oprócz malarstwa olejnego posługiwał się pastelami.
Zajmował się od roku 1900 konserwacją fresków w kaplicy św. Kazimierza w katedrze wileńskiej. Był działaczem Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego i wydał przewodnik „Okolice Wilna”. Uczestniczył w wystawach w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych i w Salonie Krywulta w Warszawie, w Wilnie oraz we Lwowie i Zakopanem. Uczestniczył też w wystawach w Rzymie i w Wenecji.