De haenyeo van Jeju

Haenyeo lopen over een weg langs koolzaadvelden naar de zee.

Haenyeo gaan bij zonsopgang naar het werk.

Haenyeo aan het werk op een boot op zee.

De muljil-vaardigheid wordt verkregen door langdurige training en ervaring. Haenyeo in de buurt van de oceaan leren op achtjarige leeftijd zwemmen en duiken in de ondiepe zee en worden op hun vijftiende junior haenyeo. De vrouwen ontwikkelen deze vaardigheid, die als bovenmenselijk wordt beschouwd, door lange tijd onder water te werken. Ze kunnen dit werk alleen doen als ze de duiktijd zelf kunnen controleren, door de waterdruk en het zuurstofniveau aan te voelen en de afstand naar het wateroppervlak in te schatten.

Haenyeo beginnen op hun vijftiende te duiken en blijven dit doen tot ze meer dan zeventig of tachtig jaar oud zijn.

Haenyeo kunnen de 'muljil' op drie manieren uitvoeren: 'gotmuljil', oftewel vanaf de kust de zee in zwemmen, 'baetmuljil of per boot de zee opgaan, en 'nabar', waarbij de vrouwen dagenlang op zee varen en 'muljil' uitvoeren terwijl ze van het ene eiland naar het andere gaan.

Haenyeo wijzen naar de zeeakker waar ze vandaag gaan werken.

Bij 'gotmuljil' ligt de visgrond dicht bij het dorp en zwemmen de haenyeo er vanaf de kust naartoe om er te duiken. De jonge of bejaarde haenyeo gaan afhankelijk van hun bekwaamheid in de nabije zee.

Bij 'batmuljil' varen de haenyeo vanaf de kust de zee op.

Haenyeo gaan in de haven aan boord van een boot om te gaan duiken.

Als haenyeo vanaf een boot duiken, zetten ze eerst een vuurkorf klaar waarmee ze hun lichaam na het duiken weer opwarmen.

Haenyeo springen vanaf de boot in zee.

Wie gaat het eerst de zee in?

Haenyeo rusten even uit op de tewak (drijvend object) voor ze weer diep de zee in gaan.

'Ho-oi,ho-oi'. een haenyeo komt op adem.

De verzamelde 'agar' wordt gedragen. Het druppelende water geeft aan hoe zwaar de last is.

Voor de haenyeo is de zee bijna als een akker. Eenmaal in de zee weten de haenyeo waar een bepaalde rots zich bevindt, waar de zeeschelpen zijn en waar ze een heleboel zeeoren kunnen vinden. De haenyeo duiken in groepen. Tijdens de paaitijd mag er niets worden gevangen. Er zijn ook strenge regels voor in welke delen van de zee bepaalde haenyeo uit specifieke regio's mogen komen.

Na de jaren 80, voordat zeewier werd gecultiveerd, werd het verzamelen en drogen van het zeewier binnen de haenyeo-gemeenschap als het belangrijkste werk beschouwd. De vrouwen en alle familieleden van Jeju gingen naar de zee om het zeewier te verzamelen. Tijdens deze periode verzamelden ze enorme hopen zeewier.

Bruin zeewier wordt gedroogd.

Haenyeo beginnen in april met het verzamelen van zeewier. Dit wordt 'miyeokhaegyeong' genoemd (het begin van de zeewierverzameling na een periode waarin dit niet toegestaan was).

De 'gaettakie' (het schoonmaken van de visgronden)

Voor de haenyeo is de zee een akker als elke andere. Als de haenyeo de zee in gaan, zijn er rotsen en visgronden. Ze weten precies waar ze grote aantallen zeeoren kunnen vinden. De dochters krijgen deze kennis via hun moeders en worden uiteindelijk zelf superieure haenyeo. De visgronden zijn eigendom van het dorp. Ze worden schoongemaakt door het 'badangpul' (zeegras) te verwijderen, dat de haenyeo als onkruid beschouwen. Het schoonmaken van de visgronden vindt twee of drie keer per jaar plaats en wordt 'gaettakie' genoemd. Het is een van de grootste verantwoordelijkheden van de leden van de Vereniging van haenyeo.

Bij individueel duiken, waarbij zeeschelpen, zeeoren, zeeslakken en zee-egels worden gevangen, wordt tijdens de paaitijd in de zomer niet gewerkt. Ander zeewier wordt van april tot mei verzameld, 'gamtae' (een soort zeewier, Latijnse naam: ecklonia cava) van juli tot augustus en 'tot' van de laatste dag in februari tot eind april. Daarnaast wordt 'cheoncho' van midden maart tot eind juni verzameld en 'cheongak' (hoornkoraal) van juli tot augustus. Zeeoren en zeeschelpen worden van oktober tot juni gevangen, zee-egels van mei tot juni en zeeslakken in de winter.

Afhankelijk van de grootte kan het vangen van zeeproducten verboden zijn. Zeeschelpen van minder dan 7 cm lang mogen niet worden verzameld en hetzelfde geldt voor 'obunjagi' (kleinere familieleden van zeeoren). De vangst van 'obunjagi' van minder dan 3,5 cm breed is ook verboden. Zeeoren moeten minimaal 10 cm breed zijn.

Het werk met 'cheoncho' en 'tot' wordt als groepsproject uitgevoerd en de zeeproducten worden als gemeenschapsgoed verkocht. Ongeacht hoeveel één persoon doet, voeren ze het werk gedurende een bepaalde periode samen uit en drogen en verkopen de zeeproducten ook samen. Nadat al het vocht is verwijderd, worden de zeeproducten in de opslagruimte bewaard en op de dag van verkoop in zakken van 30 en 60 kilo verkocht.

Echtgenoot houdt een mand met verzamelde 'agar' vast terwijl zijn vrouw, een haenyeo, uit de zee komt.

'Bitchang' is een belangrijk gereedschap waarmee zeeoren van rotsen worden opgepakt.

Haenyeo wegen verzamelde zeeproducten.

Haenyeo slaan trochidae-slakken in zee op.

Zee-egels zijn dieren die op de bodem van de zee leven en voor verschillende schelpdieren voedsel vormen. Het dier wordt met een klein mes opengesneden en de geelachtige eitjes worden eruit geschept en gewassen. De 'boraseonggae' (paarse zee-egels) worden gewoonlijk tijdens het gerstseizoen gevangen en worden ook wel 'boriseonggae' genoemd. De eitjes die uit de zee-egel zijn gehaald, worden 'eundan' genoemd.

Een bejaarde haenyeo maakt groene zee-egels schoon, die in het dialect van Jeju ‘som’ heten.

Haenyeo zijn blij met de vangst van een octopus.

Zeedieren, zoals de octopus, mogen per stuk worden verkocht, dus bejaarde grootmoeders brachten zo'n zeeproduct naar de markt om het voor een goede of betere prijs te verkopen. De winst was een extra zakcentje of werd gebruikt om meer eten te kopen.

Huiswaarts: haenyeo keren na het duiken terug naar huis.

Voortuin van het huis van een haenyeo: octopussen en drijfnetten hangen aan de waslijn in de voortuin van het huis van een haenyeo.